Scheiden versus de markt

Al enige jaren is het beleid in Nederland er op gericht om zoveel mogelijk afval te scheiden. We krijgen steeds meer bakken rond of in het huis. Soms grijs soms grijs met een oranje deksel of helemaal groen. Woon je in een flat dan is het wat lastiger want dan moet je op de begane grond je gescheiden afval dumpen. Er zijn steden die zeggen dat ze in 2020 afval loos zijn. Een loffelijk streven maar hier en daar loopt het vast. Wat doen we eigenlijk met al dat gescheiden afval?


Product hergebruik of materiaal hergebruik?

Groente, tuin en fruit, Glas, papier en karton, kunststoffen, textiel en restafval. Zomaar wat fracties die door de burger gescheiden aangeleverd dienen te worden. Ik heb niet heel veel verstand van het verwerken van al dat afval maar ik weet wel iets van textiel.

Wij verwerken in Wormerveer ongeveer 10 miljoen kilo textiel per jaar. Daarvan is ongeveer 50% herdraagbaar en wordt dus in de markt gezet als “product hergebruik”. Betekent tegelijk dat die andere 50% niet herdraagbaar is. Deze verhouding is de laatste jaren veranderd. Het percentage herdraagbaar is met 10% afgenomen. Daar liggen allerlei reden aan ten grondslag. Meer scheiden uit de grijze bak, fast fashion en een  veranderende markt situatie. Met name die veranderde marktsituatie voor het laagwaardige materiaal is zorgelijk. Daar is een enorm volume van op de markt. Landen die van oudsher gedragen kleding importeerde,  zamelen nu zelf in, ook in het verre oosten wordt textiel ingezameld en de industrie stelt steeds grotere eisen aan het te verwerken materiaal. Kortom er is een surplus aan laagwaardig materiaal op de wereld markt. Dat laagwaardige materiaal is op te delen in poetslappen en recycling materialen. Zowel de markt voor de poetslappen als de recycling is volledig ingestort. Bracht dit drie jaar terug nog gemiddeld 0,30 pkg op, is dit nu 0,07 pkg. Met name het geweven , niet wolhoudende materiaal is niet te vermarkten. De magazijnen liggen vol met dit textiel. Juist dit laagwaardige textiel neemt snel toe naarmate we meer uit de grijze bak scheiden. De sorteerbedrijven kopen dit in voor de volle mep in. Maken sorteer en verpakkingskosten en als je geluk hebt kun je dit kwijt voor -o,10 pkg. Je zou kunnen zeggen dat dit de markt situatie is. Ik denk echter dat we veel sneller scheiden dan dat de markt het aan kan. Er wordt totaal niet nagedacht wat te doen met al dat gescheiden afval. Soort gelijke omstandigheden bij de kunststoffen en het laagwaardige hout. Enorme voorraden en niemand weet wat er mee gebeuren moet. Vaak belandt het alsnog in de verbrandingsoven. Dat is veelal ook niet mogelijk vanwege het afbreuk risico. Aan de voorkant druk om te scheiden en in te zamelen en aan de achterkant alsnog verbranden. Wanneer dat in de publiciteit komt….

Kortom we gaan veel te snel met scheiden en we denken er niet goed over na. De markt is voor vele fracties totaal niet klaar om dit op een verantwoorde wijze te verwerken. Laat staan dat er door dit beleid gewerkt wordt aan enige vorm van circulariteit.

De gecertificeerde sorteerbedrijven zijn volledig toegerust voor het verwerken van alle textiele materialen. Een niet functionerende markt zorgt daarentegen voor enorme problemen bij de bedrijven. Afval,  een enorme stijging van waardeloos materiaal en markt die niet werkt zet de bedrijven zwaar onder druk. Origineel (ingezameld textiel) prijzen blijven onveranderd hoog en de overheid blijft de druk op gescheiden inzamelen van textiel verder opvoeren.

Een hachelijke situatie!

Bron: Hans Bon van Wieland Textiles BV bestuurslid van de Vereniging Herwinning Textiel (VHT)
Dit artikel is afkomstig uit de Recycling Magazine Benelux - nummer 5 - september 2017

Gepubliceerd op:   8 september 2017 302 x bekeken